Wat een prachtige 48 uur waren deze Roparun. Zoveel intens warme reacties van jullie, van vrienden, van kennissen maar ook van wild vreemde onderweg. Die hielpen mijn enorm tijdens de wat zware momenten onderweg.

Natuurlijk had ik deze Roparun nooit kunnen of willen lopen zonder mijn lotgenoten, zij zorgden er elke keer weer voor dat er een schouder was, of met een korte peptalk dat ik verder kon.

Het was de mooiste, de zwaarste en de emotioneelste Roparun, want ik heb toch vele zware momenten gehad. Momenten dat de geest iets anders wilden als het lichaam, en dan is het belangrijk dat je de geest uitschakelt en luistert naar je lichaam.

Het was een start om nooit meer te vergeten, niet alleen ons team liet een traantje, maar de Roparun-organisateie en de teams langs het startvak hielden het niet droog. Dat warme gevoel van zoveel mensen die met je meeleven, heb ik ook tijdens de gehele ziekte periode mogen ervaren. En geloof mij, dat geeft je kracht, energie maar vooral strijdlust om niet op te geven.

Ik heb mijn afstandjes van elke keer 1 km redelijk goed kunnen volhouden. Alleen de vierde shift heb ik geheel moeten verzaken. We hadden afgesproken om met het gehele team door Zele te gaan, omdat ze daar ons extra in het zonnetje wilden zetten. We hadden berekend dat dit ongeveer 1,5 km zou zijn, maar dat viel tegen, langs een route van 3 km stond het vol met toeschouwers die ons luid aanmoedigden. Heb die 3 km geheel meegelopen. Daarbij kwamen nog eens de vele emoties die er op dat moment naar boven kwamen. Het lichaam gaf aan fysiek en mentaal aan rust toe te zijn. Ben daarom gestopt en heb gerust in de mobilhome. Dit bleek een juiste beslissing te zijn, want daardoor was het weer mogelijk om de volgende shift mee te gaan om alle feestelijkheden in Nederland mee te kunnen beleven.

Wat we in Nederland en op de finish hebben meegemaakt valt niet onder woorden te brengen. Dat zijn voor ons gehele team onvergetelijke momenten. Momenten die je doen beseffen dat deze Roparun een triomf van het leven was.

Zoals vele op mijn blog hebben kunnen lezen was ik bezig met een wedstrijd, een wedstrijd om die lelijke kanker te overwinnen, ik wilden en zou de finish halen. Stapje voor stapje kwam ik vooruit, af en toe lagen er nog obstakels op de weg, maar dat hield me niet tegen ik wilden finishen. Gisterenmiddag rond 14.30 uur heb ik symbolisch die finish bereikt, ik wil/ben vanaf nu weer Ex-kankerpatiënt.

Nogmaals hartelijk dank voor jullie support.

Winy Knippen